Over onze namen HASTALU & STAN

 De naam "Hastalu" bestaat eigenlijk uit drie namen. De "Ha" staat voor Hans Bervoets, de oprichter van dit theater- en productiehuis. "Sta" staat dan weer voor Stan Bervoets de grootvader zaliger van Hans en de "Lu" voor Luc Philips zaliger, één van Belgisch grootste acteurs, waar Hans het geluk heeft gehad om mee te mogen samenwerken. Door deze afkortingen bijeen te plaatsen krijg je het woord Hastalu. Op deze manier kon Hans zowel zijn grootvader als Luc postuum eren, zonder hun namen te "misbruiken" voor meer reclame of media-aandacht. Dit omdat Hans vond dat beide heren helemaal niet de erkenning hebben gekregen die zij verdienden te krijgen.

HAns Bervoets  1972 ~ ...

Hans Bervoets is al van kinds af aan opgegroeid in een artistieke omgeving waarbij poppenspel, schilderkunst, muziek en theater centraal stonden.  Je kan dan ook zeggen dat het bijna in de sterren stond geschreven dat zijn passies in de richting van bovenvernoemde zouden gaan.

Reeds op jonge leeftijd, 12 jaar, had Hans zijn eigen poppenspel op poten gezet en begon hij hiermee, dankzij de hulp van zijn vader Emmanuel, en zijn schoonbroer Patrick, op te treden voor verschillende organisaties.Nog geen jaar later zette hij, vroeger dan toegelaten in desbetreffende groep, zijn eerste stappen op de planken. Dankzij Swa Aerts en Katy Willaert leerde hij de wereld van het toneel vlug kennen en wilde hij dan ook steeds maar verder groeien en meer van deze wereld kennen. (nog steeds trouwens :-D)

In 1998 kreeg hij de kans om, onder leiding van een grootmeester van het theater n.l. Luc Philips, in de productie "Groenten uit Balen" te acteren. Na een korte privé-opleiding door Luc Philips wilde Hans zijn opgedane kennis graag doorgeven aan jongeren en besloot hij om een regie-opleiding te volgen bij het toenmalige AKVT alsook een opleiding jongerenbegeleiding. Nadien volgde hij nog enkele opleidingen m.b.t. theatertechniek en decorbouw.

Door zijn "drang om verder groeien" besloot Hans in 2005 zijn eigen theatergroepje op te richten,... (zie onze geschiedenis). Echter geplaagd door steeds weerkerende rug-problemen en bijhorende operaties (5) werd Hans uitgerangeerd op de arbeidsmarkt.  Dit weerhield hem echter niet om te volharden, hij vind zichzelf immers (terecht) te jong om reeds aan de zijlijn te staan. Daarom startte hij in 2008 zijn eigen bedrijfje om zijn theateractiviteiten verder te kunnen ontplooien, desondanks zijn invalliditeit/handicap aan de rug. En uiteraard hierdoor ook voeling te blijven hebben met de maatschappij die nog altijd bol staat van vooroordelen met betrekking tot mensen met een handicap (klein of groot)

Kortom, Hans geeft niet op en vecht zich, via zijn artistieke projecten, terug onder de mensen,... het publiek,... zijn publiek!

voor de uitgebreide theater-CV van Hans Bervoets:   Klik hier

STAn ("Stanneke") Bervoets  1902 ~ 1981

Stan Bervoets werd geboren op 18 oktober 1902 in Borgerhout. Hoewel hij was geboren en getogen in een bakkersgezin, had hij van kleins af de artistieke microbe te pakken. Dolgraag had hij de Academie voor Schone kunsten gevolgd, maar daar stak zijn vader een stokje voor. Toen zijn ouders stierven, nam zijn broer de bakkerij over en Stan werd er bakkersgast. Terwijl hij met zijn bakkerskar door Borgerhout reed, werd hij al eens binnengeroepen bij een klant om piano te spelen. In de Antwerpse tekenacademie volgde hij tegelijkertijd avondlessen.

Later nam hij privé-les bij de kunstenaar Alfred Ost, die zijn hechte vriend werd. Op 33-jarige leeftijd trouwde hij met Joanna Claessens. Het gezin kreeg acht kinderen. Dankzij het liefdevolle geduld van zijn vrouw kon hij zijn artistieke gaven verder ontwikkelen. Hij hield zich bezig met muziek, dans, toneel, cabaret, poppenkast, tekenen en schilderen. De repressie na de Tweede Wereldoorlog deed het gezin in Vorselaar belanden. Mede door toedoen van zuster Redempta, de zus van Stanneke, kreeg het gezin een huisje toegewezen in de Lepelstraat, waar nu het glazen schoolgebouw staat.

Later verhuisden ze naar de Heuf, aan de achterkant van een klein wit huisje, waarin de winkel "De Welvaart" gevestigd was. Stan vond werk in de conservenfabriek "Materne" in Grobbendonk als onderhoudsschilder en tegelijkertijd arbeidsverpleger. Al gauw stond hij aan de leiding van het feestcomité, werd regisseur van het amateurtoneel, grimeerde de spelers en schilderde de decors. Ook de studenten, kajotters, boerenjeugd,... van Vorselaar wisten hem altijd wel te vinden.

Werd er iemand ziek, dan nam Stan de rol gewoon over. Het toneelstuk "Vlammende Vleugels" heeft hij nog aangeleerd aan de kajotters. Het prachtige decor toonde een vliegtuig dat was neergestort. Later vond hij werk op de Britse basis in Grobbendonk. Ook hier evolueerde hij snel tot schilder van kunstwerken op muren tot muzikaal begeleider van bals,...

Het huisje op de Heuf was piepklein. Het grote gezin woonde in één kamer. Omdat ze niet genoeg geld hadden om behangpapier te kopen, schilderde Stan taferelen op de muren. Ook met zijn kinderen was hij veel bezig: hij maakte zelf hun speelgoed, leerde hen knutselen, speelde poppenkast. Als het onweerde verzamelde hij zijn kroost bij de piano en tokkelde hard op de toetsen; de kinderen hoefden niet bang te zijn.

Stan was een diepgelovig man. Met het onderwijzend personeel discussieerde hij graag over het geloof. Maar hij ging niet altijd akkoord met wat verteld werd en volgde zijn eigen koers.

In 1959, uit hun huisje verjaagd door de geplande werken in de dorpskern, trok het gezin terug naar het Antwerpse, naar Berchem. De Britse basis bezorgde hem een overplaatsing naar de basis in Emblem.

Eens op pensioen, gaf hij zich over aan zijn talenten. Hij zei de olieverf vaarwel en legde zich volledig toe op tekenen, wat hem ook een grote voldoening bezorgde. Ost's invloed is in al zijn werk aanwezig.

Stan Bervoets overleed in Berchem op 6 oktober 1981. Op zijn tekentafel in zijn primitief atelier lag nog een onafgewerkte tekening; zijn zelfportret voor het kruis. Zijn echtgenote Joanna overleed op 15 januari 1994.

LUc Philips   1915 ~ 2002

Luc Philips werd in Antwerpen geboren op 2 januari 1915 en werd met het artistieke grootgebracht. Zijn vader was beeldhouwer en werkte onder andere mee aan de decoratie van de Antwerpse Opera.

Zijn moeder werkte als vroedvrouw maar had ook een ruime belangstelling voor theater en muziek. Elke week namen ze hun enige kind, Luc, mee naar het theater. Al had zijn vader het liever anders gezien en een ingenieurscarrière voor Luc gehoopt. De theatermicrobe kruipt zoals velen weten echter niet waar het gaan kan en via heel veel omzwervingen en zelfs een beetje de stiekeme steun van zijn moeder volgde Luc avondschool voordracht aan het conservatorium te Merksem, terwijl hij overdag school volgde aan de "vakschool".  In december 1937 krijgt Luc zijn conservatoriumdiploma ‘voordracht', met onderscheiding. Een jaar later krijgt hij het diploma in de toneelspeelkunst.

Net op het moment dat hij kon gaan solliciteren in de theaterwereld brak de Tweede Wereld oorlog uit en werd hij onder de wapens geroepen. Ik herinner mij nog levendig hoe hij regelmatig vertelde over zijn ervaringen als kleine soldaat. Hij was chauffeur bij het geniebataljon. Ik heb nooit zo hard gelachen als wanneer hij vertelde hoe hij met zijn vrachtwagen, tegen alle bevelen in, wilde wegkomen. Het Belgische leger werd immers onder de voet gelopen door de Duitsers en zijn overste had gezegd dat ze bij elkaar moesten blijven en het zo wel zouden overleven. Maar nee, Luc wou sneller thuis zijn en koos ervoor om met een vrachtwagen van het leger huiswaarts te keren. Hij moest er telkens zelf om lachen. Eens goed vertokken viel zijn frank dat zijn wagen volgeladen was met TNT, er moest maar één Duitser een schotje lossen en Luc ging de lucht in. Het duurde dan ook niet lang of hij werd tegengehouden door een Duitse colonne waardoor Luc krijgsgevangen werd genomen. Dan heeft hij echt wel angst gehad, daar was hij helemaal niet gerust in. Wanneer hij het vertelde zag je zijn gezicht ook angstig worden. Door heel wat geluk, weet Luc zich in deze periode staande te houden en komt zo terug in België terecht.

Eens terug in België gaat Luc op zoek naar een theatercarrière maar vangt al snel bot wegens zijn gestalte. Man, daar was hij kwaad over. Hij zou ze wel eens laten zien wat hij waard was! Gelukkig kreeg hij de kans om in de KNS als toneelmeester aan de slag te gaan en deze "deur op een kier" heeft hij met beide handen gegrepen. Door het herhaaldelijke "gezaag" van Luc kreeg hij uiteindelijk een klein rolletje aangoboden in de KNS.

Tja, de rest is dan ook door menig Belg gekend. Luc schitterde als acteur in vele producties zoals "Jeroom & Benzamien, Soldaat Schweik, Galileo, De tuinman v/d Koning",  maar ook nog zoveel andere knappe theaterproducties, en uiteraard Pastoor Munte en den Bompa waar hij bij het grote publiek bekend raakte. Al vond hij het zelf jammer dat door "Den Bompa" zijn echte acteerprestaties in de vergetelheid kwamen. En ook al had hij helemaal geen spijt van dat personage gespeeld te hebben, hem aanspreken als Bompa kon je maar beter niet doen. Alleen kinderen mochten dat doen, kinderen,... wat zag hij toch zo graag kinderen!

In 1998, net toen ikzelf Luc als regisseur had voor de productie "Groenten uit Balen", kwam Luc na een kleine beroerte ten val tijdens zijn wandeling in "zijn bos". Maar zelfs dit hield hem niet tegen en na een tweetal weken was Luc alweer op het appèl. Al was de kracht en energie die hij ervoor uitstraalde plots heel wat minder. Zijn gezondheid begon te wankelen en op 26 juli 2002 overleed Luc op 87 jarige leeftijd in het rusthuis.

Vlaanderen heeft vanaf die dag een groots acteur, om niet te zeggen één van Vlaanderens grootste acteurs, verloren. Jammer genoeg heeft tot op de dag van vandaag Vlaanderen dat zelf niet eens door en is men al lang vergeten wat voor grootse prestaties "dat klein ventje" allemaal verwezenlijkt heeft!

(teksten: Hans Bervoets)